જ્યારે પંડિત દીનદયાલ ઉપાધ્યાયને રૌદ્રાવતાર ધારણ કરવો પડયો!, જાણો શું હતી ઘટના?

 

આનંદ શુક્લ: પંડિત દીનદયાલ ઉપાધ્યાય ભારતીય જનસંઘના દિગ્ગજ નેતા હતા. તેઓ સંગઠન કાર્યમાં સરળતા, સાદગી અને અનુકંપા માટે કાર્યકર્તા અને જનતામાં વિખ્યાત હતા. આજની ભારતીય જનતા પાર્ટીના નેતાઓ માટે પણ તેઓ પ્રેરણારૂપ છે. પંડિત દીનદયાલજી તેમના શાંત સ્વભાવ માટે પણ જાણીતા હતા. પરંતુ આ ઘટના એવી છે કે જેમાં તેમણે રૌદ્રાવતાર ધારણ કરી લીધો હતો. આ જોઈને તેમને ઓળખનારાઓ પણ આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા હતા.

 

દિલ્હીથી મધ્યપ્રદેશ જતી વેળાની ઘટના...

 

ભારતીય જનસંઘને અનુલક્ષીએ કોઈ કામ માટે દિલ્હીથી પંડિત દીનદયાલ ઉપાધ્યાય અને યજ્ઞદત્ત શર્મા મધ્યપ્રદેશના કોઈ સ્થાન પર જઈ રહ્યા હતા. દિલ્હી સ્ટેશનથી બંને પોતાની ટ્રેનના કોચમાં ચઢયા અને ટ્રેન ઉપડવાની તૈયારીમાં જ હતી.

 

ત્યારે તેમના કોચમાં બે ભિખારણો ચઢી અને તેમની પાછળ-પાછળ પોલીસ પણ ચઢી. એક પોલીસકર્મીએ લાઠીથી આ ભિખારણોને માર મારવાનું શરૂ કર્યું. આ દ્રશ્ય જોઈને પંડિતજી પોતાની સીટ પરથી ઉભા થયા અને પોલીસકર્મીનો હાથ પકડીને તેને ભિખારણોને માર મારતો રોક્યો.

 

પંડિત દીનદયાલ ઉપાધ્યાયે આ પોલીસકર્મીને ક્હ્યુ કે આ બિચારીઓને શા માટે મારી રહ્યા છો? આ યોગ્ય નથી. પોલીસકર્મીએ કહ્યુકે આ ચોરી કરનારી મહિલાઓ છે, તેનાથી તમારા જેવા પ્રવાસીઓને જ મુશ્કેલી થાય છે. તમે ચુપચાપ તમારી જગ્યાએ જઈને બેસી જાવ અને મને મારું કામ કરવા દો.

 

પંડિતજીનું રૌદ્ર-સ્વરુપ

 

પોલીસકર્મીએ ભિખારણો સાથેનો દુર્વ્યવહાર ચાલુ રાખ્યું. પંડિતજીને ગુસ્સો આવ્યો અને તેમણે પોલીસકર્મીને ફરીથી કહ્યુ કે આ મહિલાઓ અપરાધી હોય તો ન્યાયાધીશ તેમને દંડ આપશે. તેમની આવી અમાનુષી રીતે માર મારવાનો તને કોઈ અધિકાર નથી. પંડિતજી આટલું કહીને થંભ્યા નહીં અને તેમણે ભિખારણોને માર મારનારા પોલીસકર્મીનો હાથ જોરથી પકડી લીધો.

 

તેમની સાથે પ્રવાસ કરી રહેલા યજ્ઞદત્ત શર્મા તો આ જોઈને આભા જ બની ગયા. વર્ષોથી તેઓ પંડિત દીનદયાલ ઉપાધ્યાય સાથે કામ કરતા હતા. પરંતુ તેમણે પંડિતજીનું આવું રૌદ્રસ્વરુપ પહેલા ક્યારેય જોયું ન હતું. ઉત્પીડિત સાધારણ માનવ માટે આ સીધા-સરળ વ્યક્તિને આવો રૌદ્રાવતાર ધારણ કરવો પડયો હતો. સ્વાભાવિકછે ગરીબો - શોષિતો - વંચિતો - દબાયેલા - કચડાયેલા લોકો માટેની આવી અનુકંપા ધરાવતું હ્રદયમાં જ અંત્યોદય જેવી ભાવનાનો વિચાર ઉછરી શકે છે.

 

તમે શેર કરેલી આ ઘટના પંડિત દીનદયાલ ઉપાધ્યાયજીના વ્યક્તિત્વનું એક અત્યંત મહત્વનું પાસું ઉજાગર કરે છે. સામાન્ય રીતે અત્યંત શાંત અને સૌમ્ય જણાતા પંડિતજી જ્યારે અન્યાય સામે 'રૌદ્રાવતાર' ધારણ કરે છે, ત્યારે તેમની પાછળની કરુણા અને 'અંત્યોદય' (સમાજના છેલ્લા માણસનો ઉદય) ની ભાવના સ્પષ્ટ દેખાય છે.

Decline of Hindu Population in Bangladesh: બાંગ્લાદેશમાં 5 કરોડ Hindu ઓનો થઈ ચુક્યો છે 'વહીવટ', 1947માં 33 %થી 2026માં 8 %

 

Anand Shukla: 1947માં બાંગ્લાદેશ (Bangladesh) જ્યારે પાકિસ્તાન (Pakistan) નો હિસ્સો હતું, ત્યારથી અહીં હિંદુ (Hindu) ઓ સામે હિંસા કરાય છે અથવા તેમને વિસ્થાપિત કરાય છે. ભારતની મદદથી પૂર્વ પાકસ્તાન 1971માં બાંગ્લાદેશ બન્યું, પણ અહેસાન માનવાના સ્થાને હજીપણ હિંદુઓની અહીં દુર્ગતિ યથાવત છે. 1988માં બાંગ્લાદેશમાં ઈસ્લામને રાજકીય મજહબ બનાવી દીધો અને હિંદુઓની કાયદાકીય સ્થિતિ નીચલા દરજ્જાની થઈ ગઈ.

 

બાંગ્લાદેશમાં 33% થી 8% થયા હિંદુઓ

 

અમેરિકાના લેખક રિચર્ડ બેંકિને (Richard L Benkin)પોતાના પુસ્તક એ ક્વાઈટ કેસ ઓફ એથનિક ક્લિન્સિંગ-ધ મર્ડર ઓફ બાંગ્લાદેશઝ હિંદુજ (A Quiet Case of Ethnic Cleansing: The Murder of Bangladesh's Hindus) (2012) માં પાડોશી દેશના હિંદુઓની સ્થિતિનું આકલન આપ્યું હતું. તેનાથી દેખાય છે કે સતત સંહાર અને અત્યાચારથી બાંગ્લાદેશમાં હિંદુઓની વસ્તી ઝડપથી ઘટી. 1951માં ત્યાં 33 ટકા હિંદુઓ હતા  અને તેમની વસ્તી 1971માં ઘટીને 20 ટકા થઈ હતી. પરંતુ 2026માં આકલનો મુજબ તેમની સંખ્યા 8 ટકાથી પણ ઓછી થઈ ચુકી છે.

 

નાઝી હોલોકૉસ્ટ (Nazi holocaust) માં 60 લાખ યહૂદીઓના ખાત્મા બાદ વિશ્વ હચમચી ગયું હતું, પરંતુ બાંગ્લાદેશમાં અંદાજે 5 કરોડ હિંદુઓના ખાત્મા કે વિસ્થાપન કે બળજબરીથી ધર્માંતરણના મુદ્દે દુનિયામાં કોઈના પેટનું પાણી હલ્યું નથી. ભારતમાં પણ અમુક નિવેદનબાજીથી વધારે કંઈ કરવામાં આવ્યું નથી.

 

બાંગ્લાદેશની સ્થિતિની પ. બંગાળ પર પણ અસર

 

બાંગ્લાદેશ અને પશ્ચિમ બંગાળની સામાજિક, રણનીતિક સ્થિતિ અભિન્ન છે. પશ્ચિમ બંગાળ (West Bengal) માં વિધાનસભાની ચૂંટણીઓ પણ ઘૂસણખોરોના નામે લડાવાની છે. પણ બાંગ્લાદેશના જેહાદી અને રાજકીય તત્વોને ખબર છે કે હાલની સ્થિતિમાં માત્ર નિવેદનબાજીના કર્મકાંડ સિવાય કોઈ વસ્તુ થવાની શક્યતા નથી. તેથી જ તેઓ પૂર્વોત્તર ભારતને ચિકનનેક કાપીને અલગ કરવાની ધમકીઓ આપતા રહે છે અને 1971ના યુદ્ધમાં બાંગ્લાદેશીઓના સહકારથી ભારતને મોટી જીત મળ્યાની નિવેદનબાજી કરીને તણાવમાં વધારો પણ કરી રહ્યા છે. બાંગ્લાદેશની રાષ્ટ્રીય ચૂંટણી અને તેના પછી થનારી પશ્ચિમ બંગાળની વિધાનસભાની ચૂંટણીઓમાં આ તણાવની અસર જોવા મળવાની છે અને તેમાં સોફ્ટ ટાર્ગેટ હિંદુને જ બનાવવામાં આવશે તેવી શક્યતાઓ નકારી શકાય તેમ નથી.

 

બાંગ્લાદેશમાં નાઝી હોલોકોસ્ટ (Nazi holocaust) ની જેમ સામુહિક હત્યાકાંડની હાલ કોઈ સ્થિતિ નથી, પણ બાંગ્લાદેશના 1થી 1.5 કરોડ હિંદુઓ ધીમેધીમે હિંસાનો શિકાર બની રહ્યા છે કે બનવા તરફ આગળ વધી રહ્યા છે. બાંગ્લાદેશથી હિંદુ ભાગીને મોટાભાગે પશ્ચિમ બંગાળમાં આવે છે. પશ્ચિમ બંગાળમાં પણ સ્થાનિક સત્તાદારી પાર્ટીઓના કાર્યકર્તાઓ અને જેહાદી તત્વોની સાંઠગાંઠથી ઘણીવાર હિંદુ શરણાર્થીઓની જૂની જગ્યાઓ પર કબજો કરીને તેમને ભગાડી દેવામાં આવે છે. પશ્ચિમ બંગાળના ઘણાં ગામમાં લાવારિસ મંદિર દર્શાવી રહ્યા છે કે જ્યાં ભગવાનની મૂર્તિ પર પુષ્પ અર્પણ કરનાર કોઈ રહ્યું ન હોય.

 

તિબેટની જેમ મૌન રહેવું પડશે ભારે

 

બાંગ્લાદેશમાં હિંદુઓની ઘટતી વસ્તી કોઈ વિદેશી મામલો રહ્યો નથી. તેની અસર ભારત પર પડી રહી છે. વિદેશી મામલો ગણીને છટકવાની પ્રવૃત્તિ ભારતમાં ખતરનાક સ્થિતિ પેદા કરી શકે છે.  આ બિલકુલ એવું છે કે જ્યારે 75 વર્ષ પહેલા ચીને તિબેટ પર કબજો કરીને બૌદ્ધ દેશને પોતાને આધિન કર્યો હતો અને ભારતે મૌન જાળવ્યું અને દુનિયાએ આની દરકાર કરી નહીં. ચીન ત્યારે નબળું હતું. બાંગ્લાદેશ પણ દુર્બળ છે અને પશ્ચિમ પર નિર્ભર છે. આવી સ્થિતિમાં તેની અયોગ્ય નીતિમાં ફેરફાર કરાવીને હિંદુઓને સમાન નાગરિક અધિકાર મળે તેવી કોશિશો થઈ શકે તેમ છે.

 

ઈતિહાસમાંથી પણ શીખવું જરૂરી

 

પણ ભારતમાં 1919થી ખિલાફત આંદોલનને ટેકો આપીને સ્વતંત્રતા પ્રાપ્ત કરવાની ગણતરીબાજ રાજનીતિએ હજી સુધી પુરેપુરું પડખું ફર્યું નથી. 1947માં અંગ્રેજોના હટયા પછી સત્તા પર ભારતીય રાજનેતાઓ આવ્યા, પણ નીતિ-રણનીતિ-રાજનીતિ બધું જ ખિલાફત આંદોલન સમયનું યથાવત રહ્યું. આની અસર નીચે ભારતમાં રાજકીય સમસ્યાઓ સામાજિક-સાંસ્કૃતિક અને આર્થિક સ્તરે વધુ જટિલ બની રહી છે અને પાડોશી દેશો પાકિસ્તાન-બાંગ્લાદેશમાં લઘુમતી એવા હિંદુ-શીખ-બૌદ્ધ- સહીતના બિનમુસ્લિમ સમુદાયોની સ્થિતિ બદથી બદતર થઈ રહી છે.

 

કોઈપણ પ્રકારની દૂરંદેશી વગર ખામોશીથી ખતમ થઈ જવું એટલે આવી બાબતો સામે આંખ આડા કાન કરવા. ઢાકા અને લાહોર પણ વિકસિત હતા અને હાલ પણ પ્રમાણમાં વિકસિત જ છે. વિકસિત થવાથી આવી સમસ્યાઓનો આપોઆપ અંત આવી જશે, તેવું માનવું ખરેખર મૂઢતા છે.

 

કોન્સ્ટેન્ટિનોપલ 10મી સદીમાં ઈસ્લામિક આક્રમણો વખતે વિકસિત હતું અને 1453માં જ્યારે તેનાપર કબજો થયો ત્યારે તેને ઈસ્તંબુલ બનવું પડયું . હજાર વર્ષ પહેલા કોન્સ્ટેન્ટિનોપોલમાં 100 ટકા ખ્રિસ્તીઓ હતા અને હવે ઈસ્તંબુલ બન્યા પછી ત્યાં માત્ર 2 ટકા ખ્રિસ્તીઓ થયા. લેબનાનમાં 1910માં 20 ટકા મુસ્લિમ હતા અને હવે અહીં 75 ટકા મુસ્લિમ છે. 1900માં કોસાવોમાં 40 ટકા મુસ્લિમ હતા અને હવે અહીં 95 ટકા મુસ્લિમ વસ્તી છે.

 

હવે ભારતે પણ વિચારવું પડશે કે જે દુનિયાના અન્ય ભાગોમાં થયું છે, તેને ભારતના પાડોશમાં પણ ચાલવા દઈને દેશની સરહદોની અંદર પણ આવી સ્થિતિ ચાલુ રહે તેને સહન કરવી છે કે તેને રોકવી છે. ભારતમાં વિકાસ નીતિ સાથે દેશને સદીઓ સુધી વિકાસિત સ્થિતિમાં પહોંચાડવાની રાજનીતિ અને રણનીતિ પર પણ રાષ્ટ્રીય ચર્ચાઓ થવી જોઈએ. હિંદુઓનો મૌનપણે ઘટાડો ખરેખર દક્ષિણ એશિયા જ નહીં, પણ આખા વિશ્વ માટે એક ખતરનાક સ્થિતિ હશે. 

Hindu Holocaust : 150 વર્ષના સૌથી મોટા Hindu Genocide ની વિશ્વને નથી દરકાર !

 

ANAND SHUKLA : 1915માં ઉસ્માની તુર્કો દ્વારા આર્મેનિયન ખ્રિસ્તીઓની અને 1941-1945માં નાઝીઓ દ્વારા યહૂદીનો સમૂળગો ખાત્મ કરવાની કોશિશો થઈ. 20મી સદીમાં આવા હત્યકાંડોને ઉદેશીને Genocide અને Holocaust  જેવા શબ્દોનું ચલણ બોલચાલમાં વધ્યું. આ મામલાઓ પર ત્રણ હજાર જેટલા પુસ્તકો પણ લખાઈ ચુક્યા છે. પરંતુ 20મી સદીમાં 1947માં ભારતના ભાગલા વખતે, 1971માં ભારત-પાકિસ્તાનના યુદ્ધ સમયે અને 1990માં કાશ્મીરમાં આતંકવાદે મૂળિયા નખ્યા ત્યારે હિંદુઓ સાથે થયેલી સામુહિક નરસંહારની ઘટનાઓ સામે વિશ્વએ જાણે કોઈ દરકાર ન હોય તેમ વર્તવાનું મુનાસિબ માન્યું અને ભારતની તત્કાલિન સરકારોએ મૌનને સમાધાન ગણ્યું અને સહન કરવાનું જે-તે પ્રદેશમાં પીડિત-વિસ્થાપિત થયેલા હિંદુઓને શોષવાનું ભાગે આવ્યું.

 

Partition Holocaust

 

બહુ જૂની ઈતિહાસની વાતોમાં જવાનો કાઈ અર્થ નથી અને હાલ તે વિષય પણ નથી. પણ જ્યારે 1947માં ભારત અને પાકિસ્તાનના ભાગલા થયા, ત્યારે Partition Holocaust માં પાંચ લાખ કે તેનાથી વધારે હિંદુઓની હત્યાઓ થઈ હોવાનું અનુમાન લગાવાય છે. પાકિસ્તાન કે જે ત્યારે પૂર્વ અને પશ્ચિમ ભાગમાં વહેંચાયેલું હતું, તેના પશ્ચિમી ભાગમાં અમુક અપવાદોને બાદ કરતા મોટાભાગના વિસ્તારો હિંદુવિહીન થઈ ગયા. 70થી 90 લાખ જેટલા હિંદુઓ પશ્ચિમ પાકિસ્તાનથી ભાગીને ભારતમાં નિરાશ્રિત બન્યા. પશ્ચિમ પાકિસ્તાનમાં ત્યારે 13 ટકા મુસ્લિમો હતા અને હવે આ ક્ષેત્રમાં માત્ર 1 ટકો હિંદુઓ જ છે અને તેઓ પણ ભારત કે અન્ય દેશોમાં જ્યારે જ્યારે મોકો મળે શરણ લેવા માટે તૈયાર પણ છે.

 

1971માં પૂર્વ પાકિસ્તાનમાં Genocide

 

1971માં પૂર્વ પાકિસ્તાન (આજનું બાંગ્લાદેશ)માં આવી જ કોશિશો થઈ. 1971ના યુદ્ધ અને તેના પહેલાના થોડા સમયોમાં અંદાજે 25 લાખ જેટલા હિંદુઓની અત્યાચારો બાદ હત્યાઓ કરવામાં આવી. તે દરમિયાન 60 લાખ જેટલા બંગાળીઓ ભાગીને પૂર્વ પાકિસ્તાનથી ભારત આવ્યા હતા અને ન્યૂયોર્ક ટાઈમ્સના 14 જુલાઈ, 1971ના અહેવાલ મુજબ તેમાના ઓછામાં ઓછા 40 લાખ હિંદુઓ હતા. પૂર્વ પાકિસ્તાનમાં ત્યારે થયેલા અત્યાચારોમાંથી 80 ટકામાં પીડિત બંગાળી હિંદુઓ જ હતા. ભારત, પાકિસ્તાન અને બાંગ્લાદેશના તત્કાલિન શાસકોએ પોતપોતાના કારણોથી હિંદુઓ પરના અત્યાચાર અને હત્યાકાંડોની ચર્ચાને ધરતીમાં ધરબી દીધી હતી.

 

કાશ્મીર ખીણમાંથી પંડિતોનું વિસ્થાપન

 

પરંતુ જમ્મુ-કાશ્મીરમાં કાશ્મીર ખીણ ખાતે કશ્યપ ઋષિના જમાનાથી રહેતા કાશ્મીરી પંડિતોને હિંસાચાર-અત્યાચાર-આતંકવાદને કારણે વિસ્થાપિત થવાનો વારો આવ્યો. આમા કોઈ પ્રત્યક્ષ યુદ્ધની સ્થિતિ નહીં હોવા છતાં દોઢ લાખ જેટલા હિંદુઓને કાશ્મીર ખીણ છોડવી પડી હતી. ભારતમાં આજે પણ કાશ્મીરી પંડિતો પોતાના દેશમાં નિરાશ્રિત બનીને હવે કંઈક થાળે પડી ચુક્યા છે. જમ્મુ-કાશ્મીરમાં અનુચ્છેદ-370 અને અનુચ્છેદ-35એ હટાવી દેવામાં આવ્યા છે, પણ હજી સુધી કાશ્મીરી પંડિતોની કાશ્મીર ખીણમાં સામુહિક વાપસી થઈ શકી નથી. આના માટે પ્રયત્નો ચાલી રહ્યા હશે, પણ નક્કર કોઈ વસ્તુ સામે આવી રહી નથી. કાશ્મીરી પંડિતોના વિસ્થાપન નામે વોટબેંકનું પોલિટિક્સ પણ વર્ષો સુધી ભારતમાં ચાલ્યું.

 

અખંડ ભારતની ચાહના ધરાવતા લોકો ભારતમાં ઘણાં મોટા પ્રમાણમાં છે. અખંડ ભારત ભારતીય સાંસ્કૃતિક સીમાઓ, મર્યાદાઓ અને આકાંક્ષાઓનું શ્રદ્ધામય સ્વરૂપ પણ છે. પરંતુ મુસ્લિમ સલ્તનતકાલિન અને મુઘલકાલિનથી માંડીને આધુનિક યુગમાં અખંડ ભારત (ભારત, પાકિસ્તાન, બાંગ્લાદેશ)માં થયેલા હિંદુઓના હત્યાકાંડો પર કોઈ સંશોધન-રિસર્ચ થયા નથી અને તેને માત્ર કોમવાદી સૌહાર્દના ખોરવવાની ઘટના ગણાવીને છોડી દેવામાં આવે છે.

 

બાંગ્લાદેશની સ્થિતિ અને Genocide નો અર્થ

 

પંજાબના ડીજીપી રહી ચુકેલા કે. પી. એસ. ગિલ ઉત્તર-પૂર્વ ભારતમાં આઈપીએસ તરીકે ઘણો લાંબો સમય રહ્યા હતા. કે. પી. એસ. ગિલે પોતાના અનુભવોના આધારે કહ્યુ હતુ કે બાંગ્લાદેશના હિંદુ વિશ્વના સૌથી કમનસીબ વ્યક્તિ છે. ત્યાં તેઓ ત્રીજા-ચોથા દરજ્જાના નાગરિક છે. તેમની મિલ્કતો સુરક્ષિત નથી અને તેઓ પોતાના ધર્મ મુજબ પૂજા-અર્ચના પણ કરી શકતા નથી. બાંગ્લાદેશી હિંદુઓની સ્થિતિ સંદર્ભે દુનિયાને ઘણી ઓછી જાણકારી હોવાનું પણ તેમણે ત્યારે કહ્યું હતું.

 

બાંગ્લાદેશમાં હિંદુઓનું નષ્ટ થવું ઘણાં દાયકાઓથી સતત ચાલી રહ્યું છે. સંયુક્ત રાષ્ટ્ર કન્વેન્શન (1948)ના અનુચ્છેદ-2 મુજબ, Genocide નો અર્થ છે કે કોઈ રાષ્ટ્રીય, વંશીય, ધાર્મિક અથવા જાતીય સમૂહની વિરુદ્ધ એવું કામ જે તેને સંપૂર્ણપણે/ અંશત્ નષ્ટ કરવાની ક્ષમતા ધરાવતું હોય. આવા કામોમાં એવા પણ કામો સામેલ છે કે કોઈ સમૂહ વિશેષ પર જીવનની એવી પરિસ્તિતિઓ લાદવી જેનાથી તેનો સંપૂર્ણપણે અથવા અંશત ભૌતિક નાશ કરવાની મનસા હોય.

 

એટલે કે કોઈ સમુદાયને શસ્ત્રોથી માનરવા સિવાય તેની વિરુદ્ધ એવી કાયદાકીય, આર્થિક, સાંસ્કૃતિક વ્યવસ્થાઓ લાદવી પણ નરસંહાર છે જેનાથી તેનો તબક્કાવાર નાશ સુનિશ્ચિત થાય. બાંગ્લાદેશમાં આવી પ્રવૃત્તિઓ વર્ષોથી થઈ રહી છે. આ હિંદુ નરસંહારનું સ્વરૂપ અને વ્યાપકતા વિશ્વમાં અભૂતપૂર્વ અને સૌથી મોટી છે.